El email como fuente de interacción
sigue siendo un territorio a explorar. O a transformar. En este artículo cuentan muy estructuradamente qué se puede hacer, hablando de niveles de intensidad en la relación.
¶
1:24 PM(0) comments
martes, abril 08, 2008
Email, móviles, chats I
Llamó al número de móvil que aún recordaba, a pesar de la falta de costumbre.
-¿Está Angel?
-Creo que se ha equivocado de número.
-No, no me he equivocado. Gracias.
Sabía que él no contestaría, pero tenía que llamar.
Para comunicar
hay que creer en lo que se dice. Y transcender. Y querer transcender. El vídeo de Obama está bien, pero la pieza oratoria (la pieza oratoria de una derrota) está mejor y el contenido de la pieza oratoria aún está mejor.
Qué bueno
es que un gran y reconocido cocinero como Ferrán Adriá rinda homenaje a un gran pero poco reconocido cocinero como Karlos Argiñano. No he estado en su restaurante, pero sí he asistido, encantado, a las clases que este hombre ha dado a varias generaciones de españoles (y argentinos) acerca de la cocina honesta y cariñosa de la que se puede y se debe disfrutar todos los días.
Por El Capitán Trueno. Por las Joyas Literarias Juveniles. Por Las Ciudades Oscuras. Por Blueberry. Por Mortadelo y Filemón. Por El Capitán Torrezno. Por Ángel Sefija. Por Boucq. Por Tardi y su Adele. Por Giardino y su Max Friedmann. Por Val. Por Hugo Pratt. Por Miguel Anxo Prado. Por Will Eisner. Por El Eternauta. Por Carlos Giménez. Por Akira. Por Persépolis. Por Cimoc. Por El Makoki. Por El Jueves. Por Maus. Por Joe Sacco. Por Little Nemo. Por Monster. Por Torpedo. Por Breccia. Por Blake y Mortimer. Por El Lama Blanco.
Obama visita Google y dice que uno de los items de su plan para la tecnología es "Making government data available online in universally accessible formats to allow citizens to make use of that data to comment, derive value, and take action in their own communities."
Alguien se imagina un discurso así, no ya de un candidato a presidente, sino de un político español?
Y ya que estoy reivindicativo sólo recordar que existe un site que se llama CulturaLibre.org que aboga por la liberación de la cultura.
¶
10:11 AM(0) comments
martes, noviembre 13, 2007
No son islas
y muchos dueños de servicios web no acaban de entenderlo. El no proporcionar enlaces externos que contextualicen tu información no solamente es tan-de-la-epoca-de-la-burbuja, sino que es negar la grandeza de este medio y la honestidad de lo que estás contando o proporcionando. Dos ejemplos de esto: El País y la BBC.
El País ilustra un artículo sobre búsqueda de empleo a través de Internet con algunas URLs. Ridículo.
La BBC ilustra un artículo sobre el final de la temporada de F1 con cinco enlaces bajo la rúbrica "From other Sport Sites". Enriquecedor.
El maelstrom
que me intenta arrastrar últimamente me da un momento de respiro y me siento como Karenin, sólo que yo no puedo ser Karenin por una cuestión de carácter y la historia, pequeño detalle, no acaba mal.
El recuerdo de la gran novela, su traición, mentira, pasión, rutina, deseo, patetismo y muerte me devuelven por un instante las ganas de escribir, pero el yoismo es un conocido impertinente con el que no estoy dispuesto a compartir más tiempo. Por ahora. Va, venga: que vuelva el silencio. Pero antes: ¡Qué viva Tolstoi!
¶
7:09 AM(0) comments
miércoles, octubre 17, 2007
Insoportábel
é viver sen aquelas pequenas cousas que nos fan sentirmos vivos. Aduaneiros sem fronteiras é un sitio web que leva anos facendo "autocrítica da razom galega" e para min, emigrado, é un dos índices de que segue habendo moita xente que vive e pensa unha Galiza diferente e intelixente, a pesares dos anos escuros e das servidumes partidistas.
Ademáis é (négome a falar del en pasado) o espacio que me sirve para informarme e sentir. E rir. E pensar.
Unha poetisa de talento local, autoritaria e sen sentido do humor, quere, avogado mediante, eliminar unha das autocríticas e os aduaneiros decidiron pechar.
A causa desta situación é esta peza sutil e ferinte, comprensíbel só para os que siguen a literatura galega e as servidumes miserabeis da mesma.
Sería unha pena que a Enciclopedia Galega recollera o voso fin xunto ao nome de Iolanda Castaño. Parafraseando a O'Rivas, hai máis lírica nun só dos vosos pixels que na obra da demandante.
Volvede, Aduaneiros. A lírica e a vosa pátria necesítanvos.
¶
2:19 PM(2) comments
lunes, octubre 15, 2007
Pop
es algo que acaba apareciendo en un anuncio de Toyota o Coca-cola, por ejemplo. Estos dos anuncios no sé si están más pensados para youtube y digg que para la tele. Qué interesante que se pone esto de los videojuegos...