Insoportábel
é viver sen aquelas pequenas cousas que nos fan sentirmos vivos. Aduaneiros sem fronteiras é un sitio web que leva anos facendo "autocrítica da razom galega" e para min, emigrado, é un dos índices de que segue habendo moita xente que vive e pensa unha Galiza diferente e intelixente, a pesares dos anos escuros e das servidumes partidistas.
Ademáis é (négome a falar del en pasado) o espacio que me sirve para informarme e sentir. E rir. E pensar.
Unha poetisa de talento local, autoritaria e sen sentido do humor, quere, avogado mediante, eliminar unha das autocríticas e
os aduaneiros decidiron pechar.
A causa desta situación é esta peza sutil e ferinte, comprensíbel só para os que siguen a literatura galega e as servidumes miserabeis da mesma.
Sería unha pena que a Enciclopedia Galega recollera o voso fin xunto ao nome de Iolanda Castaño. Parafraseando a O'Rivas, hai máis lírica nun só dos vosos pixels que na obra da demandante.
Volvede, Aduaneiros. A lírica e a vosa pátria necesítanvos.